صدای یک ویدیوی آموزشی را قطع کنید. آیا هنوز می‌فهمید چه کاری باید انجام دهید؟ حالا همان ویدیو را فقط بشنوید: وقتی مدرس می‌گوید «این قسمت را بزنید»، معلوم است منظورش کجاست؟ این دو پرسش ساده، نقطه شروع تولید محتوای دسترس‌پذیر در شبکه‌های اجتماعی‌اند. مسئله فقط اضافه کردن یک گزینه هنگام انتشار نیست؛ باید اطلاعات ضروری از مسیری غیر از شکل اولیه ارائه هم قابل دریافت باشد.
یک پوستر زیبا می‌تواند تاریخ رویداد را برای بخشی از مخاطبان پنهان کند، یک زیرنویس خودکار ممکن است جمله منفی را مثبت بنویسد و نمودار رنگی شاید بدون تشخیص رنگ‌ها معنایش را از دست بدهد. در این مقاله با تصمیم‌های قبل‌و‌بعد کار می‌کنیم: چه چیزی باید توصیف شود، کجا متن لازم است و چگونه نسخه نهایی را بررسی کنیم. مثال‌ها آموزشی‌اند؛ داده‌های عددی کسب‌وکار در آن‌ها فرضی هستند.
اول پیام ضروری را پیدا کنید، بعد قالب را
پیش از انتخاب فونت یا نوشتن کپشن، مشخص کنید مخاطب باید چه چیزی بفهمد و چه کاری بتواند انجام دهد. در معرفی محصول، تفاوت مدل‌ها و محدودیت استفاده مهم‌اند. در دعوت به رویداد، موضوع، زمان، مکان و روش ثبت‌نام ضروری‌اند. در محتوای آموزشی، ترتیب کار و هشدارها اهمیت دارند. وقتی این فهرست روشن باشد، می‌توانید ببینید کدام اطلاعات فقط داخل تصویر یا فقط در صدا محبوس مانده‌اند.
همه مخاطبان محتوا را در شرایط یکسان مصرف نمی‌کنند. کسی ممکن است از صفحه‌خوان استفاده کند، دیگری به زیرنویس نیاز داشته باشد و فردی هم در محیط شلوغ نتواند صدا را بشنود. این شرایط را نباید یک تجربه واحد فرض کرد. نسخه‌ای که بدون صدا مفهوم است، ممکن است هنوز برای کسی که تصویر را نمی‌بیند ناقص باشد. هر مسیر، سؤال بازبینی خودش را می‌خواهد.
در یک معرفی فرضی کیف، جمله «مدل سمت راست برای لپ‌تاپ مناسب‌تر است» وابسته به تصویر است. بازنویسی بهتر می‌گوید «مدل اداری، محفظه جداگانه لپ‌تاپ دارد؛ مدل روزمره چنین محفظه‌ای ندارد.» اگر تصویر جابه‌جا شود یا مخاطب فقط متن را بخواند، تفاوت همچنان روشن است. این اصلاح، اطلاعات تازه‌ای اضافه نمی‌کند؛ وابستگی غیرضروری پیام به جهت و محل قرارگیری تصویر را کم می‌کند.
متن جایگزین برای فهم تصویر است، نه انبار کلمات کلیدی
طبق راهنمای تصاویر W3C، جایگزین متنی باید اطلاعات یا کارکرد تصویر را منتقل کند و انتخاب آن به هدف تصویر بستگی دارد. بنابراین متن جایگزین را با نام فایل، شعار تبلیغاتی یا فهرستی از کلمات جست‌وجو پر نکنید. سؤال اصلی این است: اگر تصویر دیده نشود، کدام بخش از معنای این پست از دست می‌رود؟ همان بخش، موضوع توصیف شماست.
دایرکت هوشمند اینستاگرام
پاسخ خودکار به کامنت‌ها و دایرکت‌های اینستاگرام
با دایرکت هوشمند نوین هاب اتوماتیک به کامنت‌ها و دایرکت‌های اینستاگرام پاسخ دهید و بازدید و تعامل پیج خود را چند برابر کنید
عکس یک صندلی در پست معرفی محصول با همان عکس در گزارش طراحی داخلی، توصیف یکسانی نمی‌خواهد. در معرفی محصول، شکل پشتی، وجود دسته و وضعیت پایه‌ها ممکن است مهم باشد. در گزارش چیدمان، فاصله صندلی از میز و مسیر عبور اهمیت بیشتری دارد. فهرست کردن همه جزئیات قابل مشاهده، بدون توجه به هدف پست، متن را طولانی می‌کند اما لزوماً کمک بیشتری به مخاطب نمی‌رساند.
قبل و بعد: عکس محصول
نسخه ضعیف: «بهترین صندلی اداری، خرید صندلی، فروش ویژه، کیفیت عالی، صندلی جدید فروشگاه.»
نسخه کاربردی برای یک تصویر فرضی: «صندلی اداری مشکی با پشتی توری، تکیه‌گاه سر و دسته‌های قابل تنظیم؛ نمای کنار، فاصله میان نشیمن و پشتی را نشان می‌دهد.»
نسخه دوم تنها وقتی درست است که تصویر و مشخصات تأییدشده همین ویژگی‌ها را نشان بدهند. از ظاهر عکس، قابلیت تنظیم یا جنس دقیق را حدس نزنید. اگر درباره ویژگی تردید دارید، توصیف را به آنچه معلوم است محدود کنید و مشخصات محصول را از مرجع خودش بگیرید. متن جایگزین نباید محل ورود ادعاهایی باشد که حتی در کپشن هم امکان اثباتشان را ندارید.
عبارت‌هایی مانند «زیبا»، «عالی» و «جذاب» معمولاً قضاوت نویسنده‌اند، نه اطلاعات تصویر. در مقابل، «دوخت مورب روی جیب جلویی» یا «دسته تاشده در کنار بدنه» می‌تواند برای فهم تفاوت مدل‌ها مفید باشد. رنگ را اگر بخشی از انتخاب یا پیام است بنویسید، اما آن را جای مشخصات اصلی ننشانید. هدف، ساختن یک توصیف ادبی مستقل نیست؛ کمک به فهم همین محتواست.
تصویر احساسی یا روایی را چگونه توصیف کنیم؟
گاهی ارزش تصویر، ویژگی فیزیکی محصول نیست؛ لحظه یا رابطه‌ای است که داستان را منتقل می‌کند. در یک گزارش فرضی کارگاه، «چند نفر در اتاق» بسیار کلی است. توصیف «شرکت‌کنندگان دور میز، نمونه‌های بسته‌بندی را مقایسه می‌کنند و مدرس کنار تخته یادداشت می‌نویسد» صحنه را به موضوع گزارش وصل می‌کند. با این حال، احساس درونی افراد یا هویت آن‌ها را از روی ظاهر حدس نزنید.
اگر نام فرد برای خبر ضروری است، فقط از اطلاعات تأییدشده استفاده کنید. توضیح ویژگی شخصی نامرتبط، صرفاً چون در تصویر دیده می‌شود، ضرورت ندارد. در عکس‌های خصوصی یا موقعیت‌های حساس، رضایت انتشار همچنان مسئله‌ای مستقل است؛ نوشتن متن جایگزین، مجوز افشای جزئیات بیشتر نیست. برای تیم محتوا بهتر است توصیف تصویر در همان مرحله تأیید متن و عکس بازبینی شود، نه بعد از انتشار و با عجله.
پوستر را به متن قابل استفاده تبدیل کنید
تصور کنید پوستر یک نشست فرضی را منتشر کرده‌اید و کپشن فقط می‌گوید «منتظرتان هستیم». موضوع جلسه، زمان و نشانی داخل طرح هستند. مخاطبی که نتواند نوشته‌های پوستر را بخواند، دعوت را دریافت کرده اما اطلاعات لازم برای تصمیم را ندارد. راه اصلاح این نیست که بنویسید «جزئیات در تصویر»؛ همان جزئیات ضروری باید در متن همراه یا مقصد متنی مشخص هم وجود داشته باشند.
نمونه کپشن اصلاح‌شده برای رویداد فرضی: «نشست طراحی بسته‌بندی برای فروشگاه‌های کوچک، با تمرکز بر انتخاب مواد و خوانایی برچسب برگزار می‌شود. زمان، نشانی و شرایط شرکت در صفحه ثبت‌نام آمده است. پیش از ثبت درخواست، بخش امکانات محل را بخوانید و نیازهای دسترسی خود را با برگزارکننده مطرح کنید.»
این الگو برای زمانی مناسب است که صفحه ثبت‌نام واقعاً کامل و قابل دسترسی باشد. در انتشار واقعی، اطلاعات قطعی مورد نیاز را جایگزین کنید و مخاطب را میان چند مقصد مبهم نچرخانید. اگر زمان و محل کوتاه‌اند، آوردنشان در خود کپشن بهتر از ارجاع غیرضروری است. هیچ‌گاه «محل کاملاً دسترس‌پذیر است» ننویسید مگر اینکه امکانات مورد ادعا واقعاً بررسی و مشخص شده باشند.
کپشن و متن جایگزین دو کار متفاوت دارند. کپشن پیام عمومی، شرایط و دعوت به اقدام را بیان می‌کند؛ متن جایگزین اطلاعات وابسته به تصویر را روشن می‌کند. لازم نیست هر دو را با یک متن طولانی پر کنید. ابتدا ببینید چه اطلاعاتی در متن همراه آمده، سپس بخش تصویریِ ضروریِ باقی‌مانده را توصیف کنید. برای نمونه، اگر کپشن درباره انتخاب محصول است اما تصویر تفاوت اندازه دو مدل را نشان می‌دهد، توضیح همین تفاوت در متن جایگزین اهمیت دارد.
نمودار باید بدون تکیه بر رنگ هم قابل فهم باشد
یک نمودار فرضی، درخواست‌های مشاوره را برای دو خدمت نشان می‌دهد: برای خدمت طراحی، در ماه اول ۲۰ و در ماه دوم ۳۰ درخواست؛ برای خدمت آموزش، در ماه اول ۱۵ و در ماه دوم ۱۲ درخواست. اگر کپشن فقط بگوید «سبزها رشد خوبی داشتند»، مخاطب باید رنگ، راهنمای نمودار و منظور از رشد را خودش کشف کند. ضمن اینکه افزایش درخواست، به‌تنهایی افزایش فروش را ثابت نمی‌کند.
نسخه اصلاح‌شده برای همین داده فرضی چنین است: «درخواست مشاوره طراحی از ۲۰ به ۳۰ رسیده؛ درخواست آموزش از ۱۵ به ۱۲ کاهش یافته است. این نمودار تعداد درخواست‌ها را نشان می‌دهد، نه خرید نهایی.» روی خود نمودار هم نام خدمت را کنار داده‌ها قرار دهید. تفاوت رنگ می‌تواند باقی بماند، اما تنها وسیله تشخیص دسته‌ها نباشد.
معیار استفاده از رنگ در W3C تأکید می‌کند که رنگ نباید تنها راه انتقال اطلاعات باشد. در عمل می‌توانید برچسب، شکل نشانگر یا الگوی خط را به رنگ اضافه کنید. جمله «موارد قرمز را اصلاح کنید» را به «موارد دارای برچسب نیازمند اصلاح را بررسی کنید» تبدیل کنید. این تغییر کوچک هم نمودار و هم توضیح متنی آن را مستقل‌تر از تشخیص رنگ می‌کند.
برای نمودار پرجزئیات، یک توصیف کوتاه به‌تنهایی جای همه داده‌ها را نمی‌گیرد. روند اصلی را خلاصه کنید و اعداد لازم برای مقایسه را در متن یا جدول متنی در دسترس بگذارید. اگر داده‌ها زیادند، یک مقصد روشن برای توضیح کامل داشته باشید. مخاطب نباید برای فهم موضوع مجبور شود جدول را از روی عکس بازنویسی کند یا از شما فایل ویژه درخواست کند.
در نمونه فرضی بالا، متن جایگزین می‌تواند نوع نمودار و تفاوت اصلی را مشخص کند و کپشن اعداد را در اختیار همه بگذارد. توصیف «نمودار زیبا با ستون‌های سبز و صورتی» پیام تحلیلی ندارد. توصیف «افزایش درخواست طراحی و کاهش درخواست آموزش در مقایسه دو ماه؛ داده‌های هر خدمت در کپشن آمده است» به مخاطب می‌گوید چه چیزی را می‌بیند و جزئیات را کجا پیدا کند.
مقیاس و واحد را هم فراموش نکنید. «رشد» با «رشد درصدی» یکسان نیست و ارتفاع ستون بدون دانستن واحد ممکن است گمراه‌کننده باشد. اگر محور از صفر شروع نمی‌شود یا داده‌ای حذف شده، شرح باید برداشت نادرست را کاهش دهد. دسترس‌پذیری نمودار فرصتی است برای پیدا کردن ابهام تحلیلی؛ وقتی نتوانید نمودار را با جمله روشن توضیح بدهید، احتمالاً خود تصویر هم نیازمند بازنگری است.
زیرنویس، نسخه نوشتاری اطلاعات شنیداری است
در راهنمای زیرنویس W3C، زیرنویس دسترس‌پذیر فقط گفتار نیست؛ صداهای غیرگفتاری لازم برای فهم محتوا را نیز منتقل می‌کند و با صدا هماهنگ است. بنابراین ترجمه سخن گوینده، بدون معرفی گوینده نامعلوم یا صدای مهم، همیشه نیاز مخاطب را پوشش نمی‌دهد. زیرنویس خوب باید آنچه شنیدن برای فهم ویدیو فراهم می‌کند تا حد لازم در اختیار خواننده بگذارد.
فرض کنید در یک ویدیوی آموزشی، مدرس می‌گوید «وقتی صدای تأیید را شنیدید، کار تمام است». اگر صدای تأیید در زیرنویس مشخص نشده باشد، مخاطبی که صدا را نمی‌شنود نقطه پایان را از دست می‌دهد. بهتر است خود آموزش هم نشانه تصویری یا توضیح متنی پایان را نشان بدهد. یک وابستگی ضروری را نباید با لایه‌ای دیگر از همان وابستگی بازتولید کرد.
خروجی خودکار را مثل پیش‌نویس ویرایش کنید
زیرنویس تولیدشده خودکار می‌تواند نقطه شروع باشد، نه تأیید نهایی. نام محصول، واژه تخصصی، عدد، واحد و فعل منفی را جدا بازبینی کنید. تفاوت «این گزینه را فعال نکنید» با «این گزینه را فعال کنید» یک اشتباه املایی جزئی نیست. وقتی آموزش به اقدام عملی منتهی می‌شود، اصلاح همین یک کلمه می‌تواند مهم‌تر از زیباتر کردن تمام قاب‌های ویدیو باشد.
متن را همراه زمان‌بندی بررسی کنید. جمله نباید بعد از عوض شدن موضوع ظاهر شود یا پیش از کامل شدن خواندن ناپدید شود. اگر زیرنویس خیلی متراکم است، صرفاً اندازه حروف را کوچک نکنید؛ مکث تدوین را بیشتر کنید یا گفتار را روشن‌تر و کوتاه‌تر ضبط کنید. خوانایی باید در خروجی واقعی تلفن همراه سنجیده شود، نه فقط روی نمایشگر بزرگ تدوینگر.
در گفت‌وگوی چندنفره، اگر معلوم نیست چه کسی حرف می‌زند، نشانه‌ای روشن برای گوینده لازم است. همه صداهای پس‌زمینه را با توضیح‌های طولانی ثبت نکنید؛ صداهایی مهم‌اند که اطلاعاتی به محتوا می‌افزایند. مثلاً صدای هشدار در آموزش دستگاه با موسیقی تزئینی ابتدای ویدیو نقش یکسان ندارد. تصمیم زیرنویس باید از معنای صحنه بیاید، نه از شمارش هر صدایی که شنیده می‌شود.
زیرنویس درست در جای نادرست هم مشکل می‌سازد
نوشته را روی دست گوینده، دکمه مورد آموزش یا برچسب محصول قرار ندهید. جای عناصر رابط شبکه اجتماعی نیز در نمایش نهایی اهمیت دارد و ممکن است بخشی از تصویر را بپوشاند. حاشیه امن ثابت و یکسانی برای همه پلتفرم‌ها فرض نکنید؛ فایل منتشرشده یا پیش‌نمایش معتبر همان قالب را ببینید. اگر جمله‌ای پشت کنترل‌های برنامه افتاده، درست بودن متن مشکل را حل نمی‌کند.
وقتی هم زیرنویس چسبیده به تصویر و هم زیرنویس قابل فعالسازی وجود دارد، نمایش هم‌زمانشان را بررسی کنید تا روی هم نیفتند. در مقابل، تنها داشتن متن روی تصویر را معادل پشتیبانی کامل ابزارهای کمکی ندانید. انتخاب شیوه ارائه به امکانات قالب و مقصد وابسته است. وعده اینکه یک فایل در همه شبکه‌ها تجربه یکسانی ایجاد می‌کند، بدون بررسی نسخه هر مقصد قابل اتکا نیست.
ویدیوی آموزشی فقط به زیرنویس نیاز ندارد
زیرنویس صدای ویدیو را به متن می‌آورد، اما لزوماً آنچه فقط در تصویر رخ می‌دهد توضیح نمی‌دهد. در ضبط صفحه، جمله «از اینجا وارد شوید» برای شنونده کافی نیست. نسخه بهتر می‌گوید «در صفحه تنظیمات، بخش اعلان‌ها را باز کنید». نام کنترل و نتیجه مورد انتظار را بیان کنید تا دنبال کردن آموزش کمتر به دیدن حرکت اشاره‌گر وابسته باشد.
این کار را هنگام نوشتن سناریو انجام دهید. اگر بعد از تدوین متوجه شوید همه آموزش با اشاره‌های بی‌کلام پیش می‌رود، اصلاح آن به ضبط دوباره یا توضیح تکمیلی نیاز پیدا می‌کند. در یک آموزش فرضی بسته‌بندی، به جای «این‌طوری تا بزنید» بگویید «لبه بالایی کاغذ را تا خط میانی برگردانید». سپس حرکت را با فرصت کافی نشان بدهید؛ توضیح و تصویر باید یکدیگر را تکمیل کنند.
برای محتوایی که جزئیات تصویری پیچیده دارد، متن مرحله‌به‌مرحله یا شرح تکمیلی تهیه کنید. رونویسی گفتار به‌تنهایی کافی نیست اگر گوینده هیچ‌وقت اتفاق داخل تصویر را بیان نکرده باشد. نسخه متنی باید هدف، پیش‌نیاز و ترتیب عمل را حفظ کند. همچنین صادقانه مشخص کنید چه بخشی نیاز به بررسی تخصصی دارد؛ اضافه کردن یک متن کوتاه نباید به ادعای دسترس‌پذیری کامل کل آموزش تبدیل شود.
توصیف شفاهی تصویر نباید شنیدن گفتار اصلی را دشوار کند. اگر هر لحظه پر از صحبت است، گاهی ساده کردن تدوین یا ایجاد مکث از افزودن جمله‌های بیشتر مفیدتر است. برای یک ریلز کوتاه، ممکن است تقسیم آموزش به محتوای کوتاه‌تر و توضیح کامل در مقصد متنی تصمیم بهتری باشد. کوتاه بودن قالب دلیل حذف اطلاعات ضروری نیست؛ نشانه‌ای است که باید دامنه آموزش را محدود کنید.
خوانایی را در طراحی و زبان با هم بسنجید
متن کم‌رنگ روی پس‌زمینه شلوغ، حتی اگر اندازه مناسبی داشته باشد، می‌تواند سخت خوانده شود. قبل از اضافه کردن سایه‌های متعدد، ترکیب تصویر و جای نوشته را ساده کنید. برای اندازه فونت یا کنتراست از حدس چشمی به عنوان گواه انطباق با استاندارد استفاده نکنید؛ ادعای انطباق نیازمند سنجش متناسب با معیار مربوط است. اینجا هدف، پیدا کردن مانع‌های عملی در خروجی محتواست، نه صدور گواهی.
زبان پیچیده هم مانع می‌سازد. جمله «فرایند احراز استحقاق بهره‌مندی متقاضی انجام می‌پذیرد» را، اگر معنا همین است، به «بررسی می‌کنیم که شرایط دریافت خدمت را دارید یا نه» تبدیل کنید. ساده‌نویسی به معنی حذف شرط مهم نیست. شرط را در جمله مستقل و قابل فهم بنویسید تا مخاطب برای پیدا کردن استثناها مجبور به بازخوانی چندباره یک پاراگراف طولانی نشود.
در متن فارسی، ترکیب نام انگلیسی، عدد و نشانی می‌تواند ترتیب خواندن را مبهم کند. عبارت را در خروجی نهایی بخوانید و در صورت نیاز اجزا را در جمله‌های جدا قرار دهید. همچنین از چیدن تعداد زیادی نماد به جای واژه استفاده نکنید. اگر نمادی فقط تزئینی است، نباید معنی اصلی پیام یا وضعیت مورد نظر به تشخیص همان نماد وابسته باشد.
در پست چنداسلایدی، مسیر خواندن را روشن نگه دارید و هر اسلاید را با موضوع مشخص آغاز کنید. جمله‌ای که نصف آن در یک اسلاید و ادامه‌اش در اسلاید بعدی است، مرور محتوا را دشوار می‌کند. اطلاعات مهم ثبت‌نام یا محدودیت محصول را صرفاً به آخرین اسلاید نسپارید. هر جا تصمیم از مخاطب می‌خواهید، شرایط لازم برای همان تصمیم باید به‌سادگی پیدا شود.
بازبینی را روی نسخه منتشرشدنی انجام دهید
فایل طراحی فقط یکی از اجزای انتشار است. کنار آن، متن جایگزین هر تصویر، کپشن، زیرنویس و متن تکمیلی را هم تحویل بگیرید. در فایل کاری مشخص کنید کدام شرح متعلق به کدام تصویر است؛ جابه‌جایی اسلایدها نباید شرح محصول دیگری را همراه تصویر بفرستد. این بسته تحویل یک روش پیشنهادی تولید محتواست و به وجود قابلیت خاصی در ابزار انتشار وابسته نیست.
امکانات متن جایگزین و زیرنویس ممکن است با شبکه، نوع محتوا و روش انتشار فرق داشته باشد. پیش از انتخاب مسیر، پشتیبانی همان قالب را در ابزار و حساب فعلی بررسی کنید. وجود فیلد در یک محیط، حفظ شدن آن در مقصد را ثابت نمی‌کند. در این مقاله پشتیبانی خودکار نوین‌هاب از همه این فیلدها فرض نشده است؛ هر مورد باید در مسیر واقعی انتشار تأیید شود.
- نسخه بی‌صدا را ببینید و اطلاعاتی را که حذف می‌شوند یادداشت کنید؛ گفتار، هشدار و تغییر گوینده را جدا بررسی کنید.
- متن و صدای محتوا را بدون اتکا به تصویر مرور کنید؛ اشاره‌های مبهم و مراحل توضیح‌داده‌نشده را پیدا کنید.
- تصویر را در اندازه واقعی نمایش بررسی کنید؛ نوشته، برچسب نمودار و شرایط پیشنهاد باید قابل خواندن باشند.
- در صورت امکان، با ابزار کمکی مرتبط و بازبین آشنا با آن، نسخه مقصد را ارزیابی کنید؛ تجربه افراد را جای حدس طراح بنشانید.
- پس از انتشار، حضور متن جایگزین و زیرنویس مورد انتظار را دوباره بررسی کنید؛ خروجی ویرایشگر پایان کار نیست.
این بازبینی‌ها مکمل‌اند و هیچ‌کدام به‌تنهایی آزمون جامع دسترس‌پذیری نیستند. برای محتواهای حساس یا پرمخاطب، همکاری با افراد دارای تجربه زیسته و متخصص دسترس‌پذیری ارزشمند است. از بازبین نخواهید فقط بگوید «خوب است یا بد»؛ بپرسید کدام اطلاعات را نتوانست دریافت کند و در کدام مرحله متوقف شد. مسئله مشخص، مسیر اصلاح مشخص‌تری دارد.
در کنار چک‌لیست کیفیت محتوا پیش از انتشار، ستون مستقلی برای این مانع‌ها داشته باشید. غلط املایی و نبودن زیرنویس یک نوع ایراد نیستند و مسئول اصلاحشان هم ممکن است متفاوت باشد. وقتی نتیجه بررسی نوشته شود، تیم بعدی می‌فهمد چرا متن روی تصویر جابه‌جا شده یا چرا کپشن از نسخه تبلیغاتی اولیه بلندتر است.
اطلاعات را به یک مسیر دریافت محدود نکنید
محتوای دسترس‌پذیر از یک تصمیم روشن شروع می‌شود: معنای ضروری نباید فقط در رنگ، تصویر یا صدا باقی بماند. برای پست بعدی، یک مانع مشخص را از ابتدا حل کنید؛ شرح دقیق عکس، زیرنویس ویرایش‌شده، داده متنی نمودار یا توضیح روشن حرکت داخل ویدیو. سپس نتیجه را در همان جایی که مخاطب می‌بیند و می‌شنود بررسی کنید. ارزش این کار در اضافه شدن چند فیلد نیست؛ در این است که افراد بیشتری بتوانند پیام را بفهمند و مستقل تصمیم بگیرند.
